Łacińska nazwa rodzajowa (łac. alyssum saxatile) pochodzi od greckiego słowa lyssa oznaczającego wściekliznę – gatunków z tego rodzaju używano bowiem do leczenia wścieklizny. Nazwa gatunkowa pochodzi natomiast z łaciny (łac. saxum = skała, kamień). Często sadzona w przydomowych ogródkach skalnych.
Występowanie
Siedlisko: skały wapienne
Występowanie: Europa Środkowa, Azja Mniejsza, w Polsce tylko w Pieninach
Okres kwitnienia
Roślina NIE obowiązująca na egzaminie wewnętrznym
Nasiona rośliny mają charakterystyczną rzeźbę powierzchni w postaci promieni – dało to początek łacińskiej nazwie rodzajowej (łac. heliosperma quadridentatum), pochodzącej od dwóch greckich słów: gr. helios = słońce, gr. sperma = nasienie. Nazwa gatunkowa wskazuje na płatki kwiatów, wycięte szczytem w 4 ząbki (łac. quatuor = cztery, łac. dens= ząb).
Występowanie
Siedlisko: źródliska, wilgotne skałki i żwirki, częściej na wapieniu, od regla dolnego po hale
Występowanie: góry środkowej Europy, w Polsce wyłącznie w Tatrach
Okres kwitnienia
Roślina NIE obowiązująca na egzaminie wewnętrznym
Pliniusz nazywał skrzypy końskim ogonem – „cauda equi„, który rzeczywiście mogą przypominać. Obecna łacińska nazwa rodzajowa (łac. equisetum sylvaticum) wiąże się z inną częścią owłosienia konia – sierścią (łac. equus = koń, saeta = sierść). Ale najbardziej skrzyp przypomina miniaturową choinkę. Na wiosnę wytwarza jasnobrązowy (bezchlorofilowy) pęd zarodnikowy – strobil, z kłosem zarodnionośnym na szczycie, który po wysypaniu się zarodników zazielenia się i rozrasta. Łodygi skrzypu zawierają dużo krzemionki i używane były dawniej do czyszczenia cynowych naczyń (nawiązuje do tego niemiecka nazwa rośliny – ziele cynowe).
Występowanie
Siedlisko: lasy, zarośla i ich skraje, śródleśne łąki, zręby
Okres kwitnienia
Roślina NIE obowiązująca na egzaminie wewnętrznym
Jest endemitem zachodniokarpackim i jednym z najstarszych gatunków roślin tatrzańskich – rośnie tu od trzeciorzędu. Łacińską nazwę (saxifraga wahlenbergii) nadano na cześć wybitnego szwedzkiego botanika Wahlengerga, autora pierwszego dzieła o florze Tatr, wydanego w 1814r.
Występowanie
Siedlisko: wilgotne skały, żwirki, zarastające piargi, głównie na wapieniach
Występowanie: Tatry, Niżne Tatry, Chocz, Mała Fatra
Okres kwitnienia
Roślina NIE obowiązująca na egzaminie wewnętrznym
Rośnie w postaci przytulonej do podłoża poduchy, chroniącej przed wysuszającym i wychładzającym działaniem wiatru. Podobnie jak niektóre inne gatunki skalnic roślina ma na liściach wypotniki węglanu wapnia – odłożony na liściach minerał dodatkowo chroni roślinę przed niekorzystnym działaniem warunków atmosferycznych. Polska i łacińska nazwa (łac. saxifraga caesia) pochodzi od seledynowego zabarwienia liści (łac. caesius = niebieskawy).
Występowanie
Siedlisko: wapienne skały i piargi, powyżej górnej granicy lasu
Występowanie: Pireneje, Alpy, Apeniny, Góry Iliryjskie, Karpaty Zachodnie, w Polsce wyłącznie w Tatrach
Okres kwitnienia
Roślina NIE obowiązująca na egzaminie wewnętrznym
Roślina rozmnaża się wegetatywnie przy pomocy bulwek znajdujących się u nasady łodygi. Nazwa „karpacka” wskazuje główny obszar występowania – jest subendemitom karpackim.
Występowanie
Siedlisko: wilgotne skały i piargi, głównie na granicie, od piętra kosówki po turnie
Występowanie: Karpaty, Riła, Piryn, sporadycznie w Alpach, w Polsce wyłącznie w Tatrach
Okres kwitnienia
Roślina NIE obowiązująca na egzaminie wewnętrznym
Przez górali zwana „kamienną różą”. W symbolice chrześcijańskiej skalnica przedstawia Chrystusa Zmartwychwstałego. Łacińska nazwa skalnic (saxifraga) nawiązuje do skalistych miejsc, na których rosną (łac. saxum= skała, frangere = łamać).
Występowanie
Roślina pod całkowitą ochroną
Siedlisko: skały, piargi, żwirki, luźne murawy naskalne, najczęściej na podłożu wapiennym
Występowanie: góry Europy, Kaukaz, Azja Mniejsza, Ameryka Północna
Okres kwitnienia
Roślina obowiązująca na egzaminie wewnętrznym
Tworzy 3 podgatunki różniące się kształtem liści i owłosienia oraz upodobaniem podłoża: subspec. dominii na wapieniach, subspec. basaltica zgodnie z nazwą na bazaltach i subspec. kotulae na granitach.
Występowanie
Siedlisko: wilgotne skały, piargi, murawy, w piętrze kosodrzewiny i halnym
Występowanie: góry Europy, Kaukaz, Armenia, w Polsce w Małym Kotle Śnieżnym w Karkonoszach i w Tatrach
Okres kwitnienia
Roślina NIE obowiązująca na egzaminie wewnętrznym
Jesienią liście situ przybierają rdzawo-brunatny kolor. Tam gdzie występuje masowo, zabarwia całe szczyty, zwane od tego „Czerwonymi Wierchami”. „Skucina” jest góralską nazwą oznaczającą szczecinę – rzeczywiście sit tworzy gęstą, szczecinowatą darń, dzięki czemu jest wytrzymały na wiatr, suszę i mróz, dobrze utrzymuje glebę, nie dopuszczając do erozji.
Występowanie
Siedlisko: wysokogórskie murawy, na granicie, powyżej górnej granicy lasu (głównie w piętrze kosówki i halnym)
Występowanie: obszar arktyczny oraz góry Europy, Azji, Ameryki Północnej i Grenlandii, w Polsce w Sudetach (Karkonosze, Masyw Śnieżnika) i Karpatach (Tatry, Babia Góra, Gubałówka)
Okres kwitnienia
Roślina obowiązująca na egzaminie wewnętrznym
Jest cenną rośliną pastewną górskich hal, zawierającą dużo białka. Zjadają ją też chętnie dzikie zwierzęta. Jej korzenie sięgają nawet do 1m w głąb.
Występowanie
Siedlisko: murawy, hale, głównie na wapieniu, w piętrze kosówki i halnym
Występowanie: Kaukaz, Armenia, Azja Mniejsza, góry środkowej Europy, w Polsce tylko w Tatrach
Okres kwitnienia
Roślina NIE obowiązująca na egzaminie wewnętrznym
