Nazwa łacińska rośliny (achillea millefolium) pochodzi od Achillesa, który według podań greckich leczył nią rany wojowników spod Troi. Ze względu na gorzki, aromatyczny olejek krwawnik od czasów starożytnych jest cenionym i znanym lekiem. Etruskowie przykładali ją do ran bydła. Celtowie uważali to zioło za magiczne, a wielu Indian Ameryki Północnej uważało ziele za świętą roślinę, pijąc sporządzoną z niego herbatę, aby pobudzić zdolność do przeżywania wizji. W starożytnych Chinach łodyg krwawnika używano w geomancji, a Indianie Nawajo używali jako afrodyzjaku. Nie było chyba choroby, do leczenia której nie używano by krwawnika. Do dzisiaj w Polsce zioło to święcone jest corocznie 15 sierpnia. Chamazulen – główny składnik olejku krwawnika nadaje mu intensywnie niebieską barwę. Identyczny związek zawiera niebieski olejek z rumianku. Krwawnik pospolity wytworzył szereg podgatunków, w tym górskie i kserotermiczne.
Występowanie
Roślina lecznicza
Siedlisko: łąki, pastwiska, murawy, nieużytki, do 2500mnpm
Występowanie: Europa, Syberia, Kaukaz, Himalaje, zawleczona do Ameryki Północnej, Nowej Zelandii i południowej Australii
Okres kwitnienia
- czerwiec
- lipiec
- sierpień
- wrzesień
- październik
Roślina NIE obowiązująca na egzaminie wewnętrznym
