Z dziejów Koła

Czas na sierpniową kartkę z kalendarza. Nasz Kurs Przewodników Beskidzkich wrócił już z obozu zagranicznego w Karpatach rumuńskich, flagi kołowe i jubileuszowe odwiedzają najróżniejsze zakątki Polski i świata, a my dzielimy się z Wami tematem, który do dzisiaj wzbudza zainteresowanie i podziw młodszych roczników Koła dla tych nieco starszych kolegów i koleżanek!

Już w pierwszych latach działania Koła narodziła się idea wyjazdów zagranicznych poza beskidzkie i tatrzańskie szlaki. W latach 60-tych zaczęto organizować wyjazdy do Jugosławii, podczas których zdobywano wierzchołki Alp Julijskich z Triglavem na czele.

Dalej rokrocznie kilka osób z SKPG wyjeżdżało w Alpy Francuskie i Pireneje, w 1973 odbyła się też jedyna wyprawa w góry ZSRR (Kaukaz). Od tego roku rozpoczęła się nieprzerwana akcja wyprawowa SKPG, połączona potem z przygotowaniem tras dla studenckich turnusów “Almaturu” w górach Europy.

Latem 1973 w bazie na Siwej Polanie narodził się pomysł zorganizowania wyjazdu w wysokie góry. Projekt początkowo tak nierealny, ostatecznie został zatwierdzony przez Zarząd Koła. Organizacja I Studenckiej Wyprawy Przewodnickiej „Hindukusz 74” przeszła ze stadium marzeń w fazę realizacji. Kierownikiem został mianowany Witold Winiarski, ówczesny Prezes Koła. Z miejsca rozpoczęto rozmowy z OM PTTK i BPIT „Almatur” na temat strony finansowej. Nierealność projektu była tak wielka, że bez trudu uzyskano wstępną akceptację

Nastąpił kilkumiesięczny etap pisania pism, przygotowań, kompletowania sprzętu, żywności i pakowania, tak by w końcu 11-osobowa załoga SKPG wyruszyła 1 sierpnia 1974 roku z Krakowa i po kilkunastu (!) dniach rozpoczęła eksplorację Hindukuszu Centralnego. Uczestnicy wyprawy Hindukusz’74 działali jako pierwsi Polacy w rejonie doliny Paghar dokonując łącznie wejść na 9 wierzchołków, z czego 7 dotyczyło szczytów wówczas niezdobytych. Jedynie Szache Andżoman (6026 m, 28.08 – Wojciech Kiełb, Adam Marasek, Marek Rusinowski i Witek Winiarski) i Kohe Ogaki (5585 m, 31.08 – Jan Dziura, Wojciech Kiełb, Stefan Maślanka) miały wcześniejsze japońskie wejścia. Wyprawa członków naszego Koła zapisała się w historii, a ich działalność eksploracyjna wniosła swój wkład w poznanie Hindukuszu.

W kolejnych latach krakowscy przewodnicy w ramach kołowych wypraw zdobywali między innymi szczyty Iranu (‘75), Alp Julijskich, Dolomitów, ponownie Hindukuszu (‘77), gór Prokletje (‘78), gór Grecji (‘79), Alp Zachodnich z Mont Blanc (‘80 i ‘81), gór Atlas (‘84, najdłuższa wyprawa SKPG), Turcji (‘84), Himalajów (‘84). Pod koniec lat 80-tych zwrócono się też bardziej w kierunku krajów bałkańskich. Początek lat 90-tych to powrót do obozów sprzed kilkunastu lat i całkowity zwrot zainteresowań kołowych wypraw w góry Rumunii.

Wobec dzisiejszej dostępności gór i tak szerokich możliwości wyjazdów zagranicznych, ówczesne wyprawy w odległe zakątki świata jak Hindukusz robią szczególne wrażenie – dla nas są dowodem odwagi, determinacji, zdolności organizacyjnych i prawdziwej pasji do gór członków Koła! To kawał historii i wspomnień, z której naprawdę możemy być dumni.

Od początku istnienia Koło prowadziło stałą pracę szkoleniową. Rozwój rajdów i obozów wędrownych pod koniec lat 50. i wzrost zainteresowania Kołem wymusił zastosowanie nowych kryteriów przy mianowaniu przewodników i organizację szkolenia, do którego prekursorów należeli Włodzimierz Kluczycki, Andrzej Urbański, Zbigniew Wyżga, Adam Barwiński i Andrzej Czubek.

W roku akademickim 1959/1960 pod kierownictwem Zbyszka Wyżgi ruszył pierwszy kurs przewodnicki.

W dalszej kolejności przewodnicy studenccy uznali, że ich wiedza krajoznawcza i górska działalność predysponują ich do zdawania egzaminów przewodnickich PTTK. W 1963 pierwsza grupa została zakwalifikowana do egzaminu państwowego, a w dniach 26 maja i 10 czerwca odbył się egzamin na przewodników beskidzkich III klasy, który zdało dwunastu szczęśliwców.

Wprowadzenie uprawnień państwowych zmieniło charakter szkolenia w Kole, zaczęto eksperymentować nad modelem kursu przewodnickiego, który od blisko 70 lat ciągle ewoluuje i stale zmienia się, by odpowiadać współczesnym potrzebom, wyzwaniom i obowiązującym regulacjom prawnym.

Przez te wszystkie lata zmieniały się mapy, sprzęt i czasy, ale jedno zostało – pasja do gór i chęć dzielenia się nią z innymi. Od początku kurs SKPG jest prowadzony w całości społecznie. To praca i zaangażowanie ludzi, którzy poświęcają swój czas, by dzielić się wiedzą i miłością do Beskidów.

Kurs to nie tylko zdobywanie wiedzy i uprawnień – to czas intensywnej przygody, przyjaźni, wyzwań i radości z wędrowania. To dziesiątki wyjazdów, setki godzin spędzonych na szlaku, tysiące wspomnień.

Kiedyś przez specjalne afisze, komunikaty w prasie krakowskiej i radiowęzłach uczelnianych, dzisiaj przez media społecznościowe i plakaty rozmieszczone w różnych zakątkach gór, co roku grupa zapaleńców rusza w Beskidy – nie po to, żeby tylko chodzić po górach, ale żeby je naprawdę poznać, w końcu „Życie dzieli się na Życie Przed Kursem, Życie Na Kursie i Życie Po Kursie. A Życie Po Kursie już nigdy nie jest takie samo”.

W jubileuszowym roku 70-lecia SKPG i AKPT, raz w miesiącu, będziemy dzielić się z Wami kolejnymi wspomnieniami!

Zdjęcie: materiały archiwalne ze zbiorów Krystyny Skawińskiej-Suchanek (blacha nr 25), lata 60.

W listopadzie 1955 roku, przy Zrzeszeniu Studentów Polskich, powstaje w Krakowie pierwsze w Polsce Koło Przewodników Studenckich, które potem w 1963 roku zaistniało jako Studenckie Koło Przewodników Turystycznych. W roku 1967 roku dokonano zmiany na funkcjonującą do dziś nazwę Studenckie Koło Przewodników Górskich (SKPG).

W tym właśnie roku, 22 marca złożono w naszym Kole pierwsze przyrzeczenie przewodnickie przez absolwentów kursu po zdaniu egzaminu wewnętrznego i po raz pierwszy wręczono trójkątną blachę SKPG. Uroczyste wydarzenie odbyło się wtedy w Krakowie, w Klubie pod Jaszczurami.

Odebrane trójkątne blachy były pierwszymi takimi odznakami w środowisku przewodnickim. Trójkątny wzór został następnie przyjęty przez inne studenckie koła przewodnickie i stał się swoistym wyróżnikiem ruchu przewodnictwa studenckiego.

Odznaka została zaprojektowana przez Janusza Trzebiatowskiego (Członek Honorowy SKPG) w 1966 roku i od 58 lat identyfikuje nas jako członków SKPG.

Od tego czasu, rokrocznie przy blasku płonącej watry, w poczet przewodnickiej rodziny zostają przyjęci nowi przewodnicy i przewodniczki, którzy po złożeniu przyrzeczenia przyjmują blachę o unikalnym numerze. To niezwykły moment, jeden z tych, które zostają w pamięci pewnie już do końca życia.

W trakcie 70-letniej działalności przyjęliśmy do naszego grona ponad 1300 przewodników tworząc wyjątkową, górską społeczność!

W jubileuszowym roku 70-lecia SKPG i AKPT, raz w miesiącu, będziemy dzielić się z Wami kolejnymi wspomnieniami!