All Posts By

SKPG Kraków

Konkurs Całoroczny: Pytanie nr 13/2020 i Pytanie nr 14/2020

  | Konkurs Całoroczny | Brak komentarzy

Pytanie 13/2020 z dnia 1 lipca 2020

Jaka odległość dzieli Sopot od najbliższego szczytu należącego do Korony Gór Ukrainy? Jakie przewyższenie należy pokonać i czemu poświęcony jest festiwal odbywający się wokół prawnie chronionego obiektu znajdującego się niemal w połowie rozważanej drogi?

Odpowiedzi prosimy przesyłać mailowo na adres: konkurs@skpg.krakow.pl do 30 sierpnia 2020 r.

Pytanie 14/2020 z dnia 1 lipca 2020

Wszyscy jesteśmy zabiegani i zajęci swoimi sprawami, które spiętrzają się niczym piramida. Każdy idzie w swoją stronę, to na jedną, to na drugą. Ten biegnie do dziekanatu, inny na pocztę, tamten do kina, ten znów na oddział. Ktoś zajmuje się pszczołami w ulu, a ktoś polityką w kremlu. Niektóre miejsca zarezerwowane są tylko dla orłów. W trudnych chwilach szukając ulgi, jeden uda się pod ścianę, drugi rzuci się w te pędy aleją, a trzeci pójdzie do tego, który ma władzę. W międzyczasie oddajemy się sztuce, rozmyślamy nad swoim życiem, obmyślamy plan podbicia świata lub po prostu pogrążamy się w otchłani. Wciąż wracamy do tych samych miejsc, a później z tych miejsc powracamy, by znów wspólnie usiąść przy ogniu. Pewnie już wiecie, co jest podwaliną piramidy, więc pozostaje wymienić, w jakich miejscach znaleźlibyśmy wspomniane w pytaniu obiekty?

Odpowiedzi prosimy przesyłać mailowo na adres: konkurs@skpg.krakow.pl do 30 sierpnia 2020 r.

Zmarł Wojciech Stankiewicz, Członek Honorowy PTTK, Zasłużony dla SKPG, Blacha SKPG nr I

  | Z życia Koła | Brak komentarzy

Z przykrością informujemy, że w 1 czerwca 2020 r. zmarł nasz Kolega, Wojciech Stankiewicz, Członek Honorowy PTTK, zasłużony dla SKPG. W 2010 roku Wojciechowi została nadana blacha rzymska SKPG nr I.

Wojciech był absolwentem Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego AGH w Krakowie, z SKPG związany od 1958 roku. Posiadał uprawnienia wewnętrzne na Beskidy i Tatry. Bardzo aktywnie działał w sferze szkoleniowej Koła. Organizował wyjazdy i rajdy. Niezwykle bogaty dorobek turystyczny i organizacyjny Wojciecha z pewnością zasługuje na ogromny szacunek. Był związany z Komisją Turystyki Górskiej ZG PTTK, organizował zycie turystyczne PTTK w środowisku wielkopolskim ale też był wieloletnim kustoszem „Zielonego Domku”. Wielokrotnie odznaczany i nagradzany za swoją pracę społeczną pozostawia nas w smutku, ale też wskazuje jak bogatą treścią można wypełnić życie.

Wojciech w dniu otrzymania Blachy nr I, 55 lecie SKPG, 2010

Ludzka dusza
jest jak tęcza nad przepaścią,
jak całe życie które znika.
I taki wielki żal
jakby zgasła czyjaś miłość
– tych co zostali
przenika.

(Marek Skwarnicki)

Wojciech Stankiewicz – Wsłuchany w głębiny ziemi i wędrujący po szczytach

Wojciech Bożydar Stankiewicz urodził się 23 czerwca 1936 r. w Poznaniu w rodzinie inteligenckiej. Edukację rozpoczął w czasie okupacji niemieckiej na tajnych kompletach. Po jej zakończeniu kontynuował ją w Szkole Podstawowej nr 7 w Poznaniu. Egzamin dojrzałości zdał w 1953 r. w III Liceum Ogólnokształcącym im. Jana Kantego. Rozbudzona ciekawość w poznawaniu tajemnic przyrody podczas nauki w szkole zaprowadziła Go na studia na Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie. W 1959 r. w Katedrze Geofi zyki Geologicznej obronił z wynikiem dobrym pracę dyplomową pt. „Wstępny projekt aparatury do modelowania fal sejsmicznych” i otrzymał tytuł magistra inżyniera geologii w specjalności geofizyka poszukiwawcza.

Zdobyta wiedza o ziemi i jej zasobach naturalnych zaważyła na całym Jego życiu. Wstępny staż pracy odbył na stanowisku inżyniera operatora w Przedsiębiorstwie Geofizyki Przemysłu Naftowego w Krakowie. Następnie pracował w Przedsiębiorstwie Geologiczno-Inżynierskim Budownictwa Wodnego w Warszawie, prowadząc prace badawcze na projektowanych stopniach wodnych w Tylmanowej na Dunajcu, Wiśle-Czarnym, w Przyborowie i w Jeleśni i w Przedsiębiorstwie Poszukiwań Geofizycznych w Warszawie. Zdobywał też wiedzę praktyczną, trudząc się na stanowisku sztygara zmianowego w Kopalni Węgla Brunatnego „Adamów” w Turku w Oddziale Odwodnienia. Powrócił jednak do Poznania i podjął pracę w Przedsiębiorstwie Hydrogeologicznym. Z tą instytucją związał się na wiele lat i mimo zmian w nazwach trwał w jej strukturach, rzetelnie pracując. Zajmował w niej najpierw stanowisko starszego inżyniera w Dziale Wiertniczym, a następnie po utworzeniu z jego inicjatywy w 1965 r. Działu Geofizyki został jego kierownikiem. Wprowadził do prospekcji geologicznej w przedsiębiorstwie nowoczesne metody geofizyczne, umożliwiające wykrywanie struktur geologicznych służących lokalizacji ujęć wód podziemnych zarówno komunalnych, jak i przemysłowych w Wielkopolsce, na Pomorzu i w innych regionach. Jest autorem ponad 100 dokumentacji badań geofizycznych do celów hydrogeologicznych. Kierował też karierami adeptów w zawodzie geofizyków. Podjął z powodzeniem próbę zastosowania techniki komputerowej w badaniach geofizycznych. Jego kwalifikacje i osiągnięcia zawodowe zostały wysoko ocenione. Za zasługi dla polskiej geologii został odznaczony Orderem Sztandaru Pracy II klasy.

Jego zainteresowania turystyczne zaczęły się od wycieczki górskiej na szczyt Śnieżnika Kłodzkiego w 1949 r. Zostały one ukierunkowane przez profesor geografii i w liceum, mgr Janinę Kamińską, prowadzącą szkolne koło Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego. W roku 1951 został uczestnikiem kursu dla kandydatów na przewodników PTTK po Poznaniu. Egzamin końcowy zdał z wynikiem bardzo dobrym, stając się najmłodszym przewodnikiem (16 lat) po mieście.

W szeregi PTTK wstąpił 20 sierpnia 1951 r. i rozpoczął zdobywanie Nizinnej Odznaki Turystycznej (obecnie jest to Odznaka Turystyki Pieszej) i uzyskał tytuł przodownika Odznaki dla Młodzieży.

W 1952 r. przebywał prawie dwa miesiące w Tatrach, poznając wiele szlaków, w tym nie znakowanych. Po rozpoczęciu studiów w Krakowie podjął decyzję o przystąpieniu do egzaminu wstępnego dla kandydatów na kurs przewodnika tatrzańskiego organizowany przez Oddział Krakowski PTTK i Koło Przewodników Tatrzańskich (obecnie imienia Macieja Sieczki) w Krakowie. Mimo stosunkowo niewielkiego doświadczenia górskiego został przyjęty na kurs i z powodzeniem go ukończył. Na przeszkodzie w uzyskaniu tytułu przewodnika stanął brak dostatecznej umiejętności jazdy na nartach (wówczas wymaganej od kandydata na przewodnika). Był jednak członkiem Koła Przewodników, uczestniczył w organizowanych imprezach, zdobywając kolejne doświadczenia.

W 1975 r. ukończył kurs wspinaczkowy w skałkach podkrakowskich organizowany przez Klub Wysokogórski w Krakowie. Ostrogi wspinaczkowe zdobywał w polskich Tatrach. Nie traktował jednak wspinaczki po sportowemu. Do największych jego osiągnięć wspinaczkowych należą drogi: Niżne Rysy (przez Tomkowe Igły), Wołowa Turnia Mięguszowiecka (drogą Korosadowicza), Filar Mięguszowieckiego Szczytu, Południowy Filar Koziego Wierchu, Kościelec – zachodnią i wschodnią ścianą.

Równolegle działał w Kole PTTK przy Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, uczestnicząc w jego władzach, brał udział w wycieczkach górskich i prowadził prace znakarskie w Beskidzie Średnim. Był jednym z organizatorów Oddziału Akademickiego PTTK w Krakowie i przewodniczącym jego Komisji Turystyki Pieszej. W 1959 r. uzyskał uprawnienia przodownika turystyki górskiej (nr 1348) na teren Beskidów Zachodnich i Tatr Polskich. Zdobył uprawnienia na wszystkie góry Polski i Tatry Słowackie. Był członkiem założycielem Studenckiego Koła Przewodników Górskich (SKPG) w Krakowie, jednostki istniejącej do dnia dzisiejszego, prekursora dzisiaj działających przy Oddziale Akademickim w Krakowie, kół przewodników tatrzańskich i beskidzkich. Zajmował się między innymi szkoleniem kadry studenckich obozów tatrzańskich. Przez trzy sezony był zastępcą pełnomocnika Rady Naczelnej ZSP na szlaku tatrzańskim. Był pomysłodawcą i kierownikiem dwóch pierwszych studenckich rajdów tatrzańskich (w latach 1959 i 1960).

Do ciekawszych epizodów z jego działalności trzeba zaliczyć przynależność do nieformalnej grupy zwanej „Kółko Rolnicze – Jasna Przyszłość”, w której miał oryginalny przydomek „Członek Zjawa”.

Po powrocie do Poznania w 1962 r. podjął współpracę z Mieczysławem Duralskim, który wykorzystał jego znakarskie umiejętności i zaproponował mu pracę w Okręgowej Komisji Turystyki Pieszej, powierzając mu funkcję przewodniczącego Podkomisji Szlaków. W trakcie jej pełnienia odnowił wiele szlaków znakowanych na terenie ówczesnego województwa poznańskiego. Był gorliwym realizatorem koncepcji Mieczysława Duralskiego wyznakowania tzw. szlaku granicznego, biegnącego wzdłuż przedwojennej granicy państwa polskiego, a związanego na znacznej swej długości z powstaniem wielkopolskim. Wytrasował i wyznakował ten szlak w rejonie Puszczy Noteckiej, Zbąszynia, Kaszczora, Wolsztyna i Wielenia, a także Wzgórz Ostrzeszowskich. Był wykładowcą na kursach znakarskich organizowanych na zlecenie Komisji Turystyki Pieszej Zarządu Głównego PTTK. Posiada uprawnienia przodownika turystyki pieszej I klasy (nr 121).

W 1965 r. podjął współpracę z Okręgową Komisją Turystyki Górskiej Zarządu Wojewódzkiego PTTK w Poznaniu, najpierw jako wykładowca z dziedziny geologii na organizowanych przez nią szkoleniach, następnie jako członek Terenowego Referatu Weryfi kacyjnego GOT. W kolejnych latach był wybierany na członka Okręgowej Komisji Turystyki Górskiej PTTK. Zajmował się głównie sprawami szkoleniowymi, prowadząc wykłady na kursach dla kandydatów na przodownika turystyki górskiej, specjalizując się w zagadnieniach geografi i turystycznej Beskidów i Tatr oraz metodyki prowadzenia wycieczek górskich i terenoznawstwa. Sprawom tym pozostał wierny do dzisiaj, posiadając uprawnienia instruktora kształcenia kadr PTTK.

Po raz pierwszy dołączony został do składu Komisji Turystyki Górskiej Zarządu Oddziału PTTK w 1965 r. w charakterze członka. W VI kadencji został wybrany 22 lutego 1967 r. w skład Komisji Turystyki Górskiej na członka Podkomisji ds. Szkoleń, a także wszedł w skład Terenowego Referatu Weryfikacyjnego GOT. W latach 1967–1977 pełnił nadal wymienione funkcje.

W pierwszych latach istnienia Klubu Górskiego „Grań” przy Oddziale Poznańskim PTTK, począwszy od 1970 r., był jego członkiem.

Po wycofaniu się z czynnej działalności turystycznej prof. Władysława Bartza powierzono mu z dniem 22 czerwca 1977 r., funkcję przewodniczącego Okręgowej (a następnie wojewódzkiej) Komisji Turystyki Górskiej PTTK w Poznaniu. Funkcję tę pełnił do chwili rozwiązania 3 stycznia 1991 r. zarządów wojewódzkich PTTK.

W 1978 r. został z wyboru członkiem Komisji Turystyki Górskiej Zarządu Głównego PTTK, członkiem Plenum Komisji i członkiem Prezydium. W latach 1988–1995 był pełnomocnikiem Komisji Turystyki Górskiej Zarządu Głównego PTTK do spraw górskich baz namiotowych, a w latach 1995–2001 przewodniczącym jej Podkomisji ds. Klubów Górskich.

W latach 1985–1991 był członkiem Prezydium Zarządu Wojewódzkiego PTTK w Poznaniu. Był delegatem województwa poznańskiego na XI Walny Zjazd PTTK, który odbył się 14–16 czerwca 1985 r. w Warszawie.

Prowadził działalność turystyczną również w swoim miejscu pracy. Założył koło PTTK przy Przedsiębiorstwie Hydrogeologicznym w Poznaniu (rozwiązane z uwagi na likwidację zakładu pracy), z którym organizował wycieczki dla pracowników i członków ich rodzin, głównie w góry. Uzyskał uprawnienia Ministerstwa Oświaty, a także ówczesnej Centralnej Rady Związków Zawodowych, co umożliwiło mu prowadzenie obozów górskich dla dzieci i młodzieży.
W 1978 r. związał się z Biurem Podróży i Turystyki „Almatur” w Poznaniu, które wykorzystywało jego górskie doświadczenie do szkolenia kadry prowadzącej obozy wędrowne w górach Bułgarii, Czechosłowacji i Rumunii. Powierzono mu obowiązki kierownika Studenckiej Bazy Namiotowej pod Maliowicą w górach Riła. Wkrótce stał się znawcą tego pasma górskiego Bułgarii, z którego wiadomości korzystali nie tylko polscy, ale i zagraniczni turyści. Będąc wierny bazie pod Maliowicą kierował nią przez 10 lat, spędzając w Rile łącznie ponad rok.

Zaproszony przez Krzysztofa Zimnego został współautorem wydanego przez Wydawnictwo PTTK „Kraj” przewodnika „Riła”. Następnie już samodzielnie opracował przewodnik „Stara Płanina (Bałkan)”, będący plonem wędrówki, którą odbył wraz z tragicznie zmarłym synem Marcinem, pasmem górskim liczącym ponad 500 km, od granicy Bułgarii z Jugosławią aż do Morza Czarnego. Likwidacja wydawnictwa, a także przemiany polityczne zmieniające kierunki wyjazdów z Polski, uniemożliwiły wydanie tego przewodnika zawierającego mnóstwo informacji historycznych, przyrodniczych i krajoznawczych.
Po likwidacji zarządów wojewódzkich PTTK oraz ich komisji, czując potrzebę utrzymania więzi z jednostkami terenowymi, szczególnie w zakresie szkolenia i nadawania uprawnień, był inicjatorem i organizatorem Wielkopolskiego Klubu Przodowników Turystyki Górskiej PTTK działającego pod egidą najpierw Oddziału Międzyuczelnianego, a obecnie Wielkopolskiej Korporacji Oddziałów PTTK. Na zebraniu założycielskim Klubu został wybrany na prezesa i funkcję tę sprawuje do dnia dzisiejszego.

Od wielu lat organizuje WRG w Czechach. Był strażnikiem ochrony przyrody, organizatorem turystyki, a także pilotem wycieczek zagranicznych i członkiem Bułgarskiego Związku Turystycznego (BTS).

Za osiągnięcia w pracy zawodowej i wyróżniającą się pracę w górnictwie został odznaczony: Srebrnym Krzyżem Zasługi Orderem Sztandaru Pracy II klasy (1988 r.), Odznaką „Za Zasługi dla Województwa Poznańskiego”, Odznaką „Za Zasługi dla Województwa Leszczyńskiego”, Honorową Odznaką Miasta Poznania oraz wieloma innymi odznaczeniami resortowymi.

Od Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego za szczególne zasługi na rzecz rozwoju Towarzystwa otrzymał następujące wyróżnienia: Srebrną Honorową Odznakę PTTK, Odznakę 100-lecia Zorganizowanej Turystyki w Polsce 1873–1973 (1973 r.), Złotą Honorową Odznakę PTTK (1975 r.), Medal Komisji Turystyki Górskiej Zarządu Głównego PTTK za Zasługi dla Turystki Górskiej, Złotą Odznakę „Zasłużony w pracy PTTK wśród młodzieży”, a za działalność społeczną na rzecz propagowania turystyki i krajoznawstwa został wyróżniony Medalem Franciszka Jaśkowiaka „Za Zasługi w Rozwoju Turystyki i Krajoznawstwa w Wielkopolsce”.

Marian Chudy

Tekst umieszczony na stronie SKPG Kraków za zgodą autora, prezentowanej osoby oraz redakcji “Gościńca Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego”, gdzie ukazał się pierwotnie (Nr 1-2 (29-30)/2009).

Konkurs Całoroczny: Pytanie nr 11/2020 i Pytanie nr 12/2020

  | Konkurs Całoroczny | Brak komentarzy

Pytanie 11/2020 z dnia 1 czerwca 2020

Oba załączone zdjęcia zostały wykonane w lutym 2020 r., niemal w tym samym miejscu, w pewnym Beskidzie. Nowoczesność i kupa gruzu. Niepewna przyszłość i wspaniała przeszłość. Chcielibyśmy zapytać Was jaką, popularną skądinąd w górach, nazwę nosi wysoki budynek oraz po czym pozostałością jest ta kamieni kupa.

 

Odpowiedzi prosimy przesyłać mailowo na adres: konkurs@skpg.krakow.pl do 30 czerwca 2020 r.

Odpowiedź:

Beskid Mały… Niby taki niepozorny, a skrywa miejsce o tak niezwykłej historii. Wykonane w lutym 2020 r. fotografie przenoszą nas nad Małą Puszczę, gdzie pięćdziesiąt lat temu powstał potężny kompleks wypoczynkowy, znany pod rozbudowaną nazwą: Zespół Domów Wypoczynkowo-Szkoleniowych Hutniczego Przedsiębiorstwa Remontowego Porąbka-Kozubnik. W ciasnej dolinie, u podnóży góry Żar powstało wówczas niemalże miasteczko złożone z obiektów noclegowo-rekreacyjnych, przeznaczone oczywiście tylko dla wybranych obywateli PRL. Historia brutalnie obeszła się jednak z tym miejscem. W latach 90. kompleks stopniowo podupadał, aż w końcu został zamknięty i popadł w ruinę. Rozkradany, niszczony przez ząb czasu doczekał drugiej dekady XXI wieku, kiedy teren przejął warszawski deweloper Sawa Apartments. Być może na fali rosnącej popularności kompleksu w Arłamowie uznano, że na legendzie PRL-u można zrobić biznes również w Beskidzie Małym. Prace w Kozubniku postępują jednak dużo wolniej niż w dawnym miejscu internowania Lecha Wałęsy. Na chwilę obecną udało się wyburzyć większość ruin oraz dać drugie życie domom wypoczynkowym Kiczora (ten najwyższy) i Daglezja, w których trwa obecnie sprzedaż apartamentów. Jednak budowa hotelu z nowoczesnym centrum SPA opóźnia się i na dzień dzisiejszy trudno powiedzieć, czy wszystkie ambitne zamierzenia uda się wcielić w życie. Z pewnością czeka na to z nadzieją wielu mieszkańców Porąbki, którym Kozubnik swego czasu dawał tysiące miejsc pracy.

Tyle historii miejsca, natomiast w pytaniu prosiliśmy o zidentyfikowanie odnowionego obiektu noclegowego. Obecnie nosi on nazwę „Kozubnik C”, lecz wcześniej znany był jako „Kiczora”. Drugą częścią pytania było podanie: co znajdowało się wcześniej w miejscu widocznej na zdjęciu kupy kamieni. Otóż tu mieściła się ta rekreacyjna część kompleksu, z basenami i kręgielnią, a także oddzielny budynek o nazwie „Piekiełko”, mieszczący salę obrad oraz klub nocny. Wskazanie Kiczory i choć jednego z trzech obiektów, który mieściłby się w kadrze fotografii, gdyby wykonano ją lata wcześniej (basen, kręgielnia lub „Piekiełko”) premiowane było jednym punktem.

Prawidłowej odpowiedzi udzielili:

Paweł Ciaptacz 1 pkt
Bernadetta 1 pkt
Andrzej Zabłocki 1 pkt
Piotr Wieczorek 1 pkt
Rafał Górzanowski 1 pkt
Marcela Bagierek 1 pkt
Hadrian Jakóbczak 1 pkt
Bartłomiej Cisowski 1pkt
Józef Bem 1 pkt
Bartek Rogoż 0,5 pkt
Monika Mielnikiewicz 0,5 pkt
Rafał Staniszewski 0,5 pkt
Łukasz Witkowski 0,5 pkt

Pytanie 12/2020 z dnia 1 czerwca 2020

Powieść Jana Rostworowskiego z 1818 roku “Zamek na Czorsztynie czyli: Kazimierz i Bronisława” zawiera jedną z pierwszych znanych literackich relacji o spływie Dunajcem. W ujęciu pisarza, spływ do Czorsztyna odbywał się nie tyle Dunajcem co Sołą i to wprost z wierzchołka Babiej Góry, na której szczycie zakochani bohaterowie oglądali Morskie Oko. Wydaje nam się, że w topograficznych realiach relacja została trochę przekłamana… Spójrzcie na mapy polskich Karpat i zmierzcie jaka minimalna odległość dzieli jezioro Morskie Oko i szczyt Babiej Góry, oraz ile wynosi maksymalna odległość między Tatrami i Babią Górą? Przyjmujemy dokładność do 1 km

Odpowiedzi prosimy przesyłać mailowo na adres: konkurs@skpg.krakow.pl do 30 czerwca 2020 r.

Odpowiedź:

Choć Morskie Oko i Babia Góra kojarzą się dość jednoznacznie z największym jeziorem w Tatrach oraz Królową Beskidów, to w naszym pytaniu trzeba było poszukać też punktów mniej oczywistych. Beskidzkie Morskie Oko na stokach Maślanej Góry jest odległe o 16 km od najbliższej Babiej Góry, która znajduje się nad Rzepiennikiem Suchym, natomiast 17 km dzieli je od Babiej Góry zlokalizowanej nad miejscowością Piorunka. Warto jednak zauważyć, że dwa jeziorka w Masywie Babiej Góry, Mokry Stawek i Stawek pod Kłodą, w niektórych źródłach bywają nazwane Morskim Okiem, co skróciłoby minimalny dystans do ok. 3 km. Natomiast poszukując maksymalnej odległości między Tatrami i Babią Górą, poza najbardziej oczywistymi Tatrami, na wzniesienie o tej samej nazwie natkniemy się nad Jaszczurową w Beskidzie Małym. Jeśli wykluczymy koncepcję pomiaru dookoła kuli ziemskiej w mniej oczywistym kierunku (naprawdę szanujemy pomysłowość!), to maksymalna odległość pomiędzy Tatrami i Babią Górą wyniesie 173 km. Tyle kilometrów dzieli Babią Górę znajdującą się przy żółtym szlaku obok miejscowości Niechobrz na Pogórzu Strzyżowskim i najbardziej oddalony punkt leżący w polskich Tatrach, czyli Wołowiec, a równocześnie także Babią Górę zlokalizowaną obok Konieczkowej na Pogórzu Dynowskim i szczyt Tatry w Beskidzie Małym. Co ciekawe, w Państwowym Rejestrze Nazw Geograficznych na interesującym nas obszarze znajdziemy kilkanaście wzgórz i szczytów o nazwie Babia Góra, a większości z nich próżno szukać na tradycyjnych mapach, ale z pewnością widnieje na nich Babia Góra obok Niechobrza i beskidzkie Tatry, a dzieląca je odległość to 167 km.

Prawidłowej odpowiedzi udzielili:

Rafał Górzanowski 1 pkt
Bartek Rogoż 1 pkt
Hadrian Jakóbczak 1 pkt
Łukasz Witkowski 1 pkt
Piotr Wieczorek 0,5 pkt
Monika Mielnikiewicz 0,5 pkt
Józef Bem 0,5 pkt

Aktualna klasyfikacja Konkursu:

Rafał Górzanowski12 pkt.
Bartek Rogoż 11,5 pkt.
Hadrian Jakóbczak11,5 pkt.
Józef Bem 11 pkt.
Monika Mielnikiewicz10,5 pkt.
Piotr Wieczorek10 pkt.
Bartłomiej Cisowski9 pkt.
Barczyk 9 pkt.
Marcela Bagierek8,5 pkt.
Andrzej Zabłocki8 pkt.
Piotr Zieleń8 pkt.
Rafał Staniszewski7,5 pkt.
Maciek Bielecki7,5 pkt.
Łukasz Witkowski7 pkt.
Michał Biel7 pkt.
Gosia Hodur7 pkt.
Paweł Ciaptacz6,5 pkt.
Szymon Grzęda6,5 pkt.
Anita Dziekan6,5 pkt.
Karol Olszański6 pkt.
Kuba Krzak6 pkt.
Paweł Potyrała6 pkt.
Basia Bałos 6 pkt.
Karol Matuszewski6 pkt.
Kasia Hołda 5,5 pkt.
Lucyna Paszek5,5 pkt.
Lidia Koch 5,5 pkt.
Maria Skupień5 pkt.
UJEK5 pkt.
Paweł Kociołek4,5 pkt.
Paulina Bester4,5 pkt.
Monika Matusik4,5 pkt.
Barbara Labus 4,5 pkt.
Grzegorz Łysek4,5 pkt.
Paulina Drąg 4,5 pkt.
Ania Osika4 pkt.
Łukasz Hałat4 pkt.
Ella4 pkt.
Kuba R 4 pkt.
Agnieszka Matusik4 pkt.
Agnieszka Handzlik4 pkt.
Adrian Dudziak 4 pkt.
Magda Osuch4 pkt.
Bogdan Mikuła3,5 pkt.
Karolina Bąk3,5 pkt.
Łukasz Karolewski3,5 pkt.
Magdalena Hajduk3,5 pkt.
Tomek Lewik 3,5 pkt.
Małgorzata&Marek Pyzio3 pkt.
Ania Kowalczyk3 pkt.
Magdalena Badowska 2,5 pkt.
Krzysztof Słaby 2 pkt.
Misiek 2 pkt.
Karol (cruz)2 pkt.
Kfiatek 2 pkt.
Łukasz Muzyk 2 pkt.
Joanna Bebak2 pkt.
Dawid Palen2 pkt.
Jacek Sproch2 pkt.
Marianna Konieczna2 pkt.
Aleksandra Żyła 2 pkt.
Marcin Bojarski2 pkt.
Jarek Sołtys2 pkt.
Agnieszka Szyguła2 pkt.
Kasia Górecka 2 pkt.
Michasia Hansdorfer 2 pkt.
Arkadiusz Głodek 2 pkt.
Maciej Wałach2 pkt.
Alicja Kwiatosz2 pkt.
Łukasz Podolak 2 pkt.
Sylwia Smela 2 pkt.
Teresa Wolano2 pkt.
Joanna Dragon 2 pkt.
Ula Barczyk 2 pkt.
Agnieszka Janicka 2 pkt.
Estera Motyl2 pkt.
Sylwia Gałka 2 pkt.
Adrian Skoczylas 2 pkt.
Arrtur 2 pkt.
Kasoa2 pkt.
Paweł Kula1,5 pkt.
Molares 1 pkt.
Kasia Bieroń1 pkt.
Mariusz Michalczuk 1 pkt.
Agata Nowakowska 1 pkt.
Piotrek Pańczyszyn
1 pkt.
Bernadetta1 pkt.

Konkurs Całoroczny: Pytanie nr 09/2020 i Pytanie nr 10/2020

  | Konkurs Całoroczny | Brak komentarzy

Pytanie 09/2020 z dnia 1 maja 2020

Jest takie miejsce, w którym chcesz być sam (lub sama). Jednak nie jesteś tam sam (lub sama), bo on jest tam z Tobą. Tak naprawdę, to bardzo dobrze, że on jest tam z Tobą, bo gdyby nie to… strach pomyśleć. A bywa, że ten strach się objawia: znamy tego przykłady w najnowszej historii. Ten konkretny „on” jest tam z Tobą od 1972 roku. Pochodzi z miejscowości, której nazwę dobrze znasz. Skąd ją znasz? Nawet nie żartuj, jeśli chodzisz po górach, to musisz ją znać. Zna ją każdy w miarę doświadczony karpacki piechur, a skoro czytasz pytanie nr 9 w Konkursie Całorocznym, to raczej nim jesteś. Pytamy zatem: czym ów konkretny „on” jest i skąd pochodzi?

Odpowiedzi prosimy przesyłać mailowo na adres: konkurs@skpg.krakow.pl do 31 maja 2020 r.

Odpowiedź:

“Na zachode ne si sam, je tam s tebou Harmasan”. Jeśli znacie podstawy słowackiego, wiecie (w przeciwieństwie do kursowej koleżanki jednego z autorów pytań w Konkursie Całorocznym), że “zachod” to nie “zachód”, tylko “ubikacja”. Papier toaletowy Harmasan towarzyszy Słowakom i Czechom w ich toaletach już od 1972 roku. Obecnie można go kupić również w polskich sklepach, choć jak wiadomo, całkiem niedawno cała kategoria tego produktu była towarem deficytowym, co budziło strach, ale też stało się przedmiotem licznych żartów. Harmasan, jak można się domyślić, pochodzi ze słowackiej miejscowości Harmanec, położonej u stóp Wielkiej Fatry, a nazwa “Harmanec” powinna wiele mówić karpackim piechurom, którzy z pewnością nie raz i nie dwa korzystali z map VKU Harmanec podczas wędrówek po słowackich szlakach. Zachęcamy do odwiedzenia strony www.harmasan.sk i obejrzenia kilku animowanych reklam oraz przyjrzenia się unikalnej, jak na papier toaletowy, szacie graficznej tego produktu. Dzięki niej łatwo znajdziecie go na sklepowych półkach. A jak już znajdziecie, zapragniecie, by zawsze był z Wami w Waszych toaletach.*

*Ta odpowiedź nie zawiera płatnego lokowania produktu.

Prawidłowej odpowiedzi udzielili:

Monika Mielnikiewicz 1 pkt
Bartek Rogoż 1 pkt
Piotr Wieczorek 1 pkt
Rafał Górzanowski 1 pkt
Hadrian Jakóbczak 1 pkt
Bartłomiej Cisowski 1 pkt
Józef Bem 1 pkt
Anna Osika 1 pkt
Barczyk 1 pkt

Pytanie 10/2020 z dnia 1 maja 2020

Nazwa wzniesienia, na którym ulokowała się przedstawiona na zdjęciu postać, mogłaby pochodzić od wiosennych kwiatów lub od lokalnych duchów, które akurat zawiało na to beskidzkie wzgórze. Przeklęty taki duch, choć wiadomo kiedy może się pojawić (kwitną też wtedy wspomniane kwiaty), to przecież go nie widać – natomiast jeśli się w niego trafi ostrym przedmiotem, to od razu jest to oczywiste, gdyż w specyficzny sposób znaczy teren. Upiorne wzgórze również zostało naznaczone w podobny sposób. W dodatku dwukrotnie. Dla upamiętnienia oprócz widocznej na zdjęciu postaci w okolicy umieszczono jeszcze coś, większego kalibru, co „pamięta” czasy zaborów. Co to jest i o jakiej górze mowa?

Odpowiedzi prosimy przesyłać mailowo na adres: konkurs@skpg.krakow.pl do 31 maja 2020 r.

Odpowiedź:

Sylwetka żołnierza ze zdjęcia znajduje się na ścieżce historyczno-edukacyjnej biegnącej śladem polskich fortyfikacji polowych na zboczach Wietrznic w Ochotnicy Dolnej. Wietrznice, to ludowe określenie zawilców, które rzekomo kwitną wtedy, gdy wieje wiatr. Co ciekawe podobną nazwą – wietrznica lub wietrzyca – określa się złego ducha, który pojawia się podczas halnego wiatru. Jedyny sposób na niego, to trafić weń nożem – wtedy wiatr ustaje, a zakrwawiony nóż upada na ziemię. Szczyt Wietrznic odegrał rolę obronną zarówno w pierwszej jak i w drugiej wojnie światowej. We wrześniu 1939 po wysadzeniu stoku Baszty w zakolu Dunajca polskie oddziały obsadziły punkt oporu “Wietrznica” i przez kilkanaście godzin blokowały 10-krotnie liczniejsze siły nieprzyjaciela. Główne straty poniesiono jednak nie w walce, a podczas przebijania się z okrążenia na Wietrznicach. Jeden z ówczesnych dowódców w swojej relacji nazwał je później “przeklętym wzgórzem”. Warto wspomnieć, że polskie siły dysponowały stosunkowo silnym uzbrojeniem, w tym bronią przeciwpancerną i polową armatą. Było to trzycalowe rosyjskie działo wyprodukowane w na początku XX w. w zakładach Putiłowskich w Petersburgu – nazywane w Polsce „armatą prawosławną”. Na zboczu Wietrznic stoi obecnie jej replika, gdyż samo działo uległo zniszczeniu w trakcie walk. Natomiast pozostałe uzbrojenie porzucone przez wycofujących się żołnierzy stało się później wyposażeniem oddziału partyzanckiego kapitana Juliana Zapały.

Prawidłowej odpowiedzi udzielili:

Monika Mielnikiewicz 1 pkt
Bartek Rogoż 1 pkt
Piotr Wieczorek 1 pkt
Rafał Górzanowski 1 pkt
Hadrian Jakóbczak 1 pkt
Józef Bem 1 pkt
Marcela Bagierek 1 pkt
Barczyk 1 pkt
Andrzej Zabłocki 1 pkt
Maciek Bielecki 0,5 pkt
Gosia Hodur 0,5 pkt
Szymon Grzęda 0,5 pkt

Aktualna klasyfikacja Konkursu:

Rafał Górzanowski12 pkt.
Bartek Rogoż 11,5 pkt.
Hadrian Jakóbczak11,5 pkt.
Józef Bem 11 pkt.
Monika Mielnikiewicz10,5 pkt.
Piotr Wieczorek10 pkt.
Bartłomiej Cisowski9 pkt.
Barczyk 9 pkt.
Marcela Bagierek8,5 pkt.
Andrzej Zabłocki8 pkt.
Piotr Zieleń8 pkt.
Rafał Staniszewski7,5 pkt.
Maciek Bielecki7,5 pkt.
Łukasz Witkowski7 pkt.
Michał Biel7 pkt.
Gosia Hodur7 pkt.
Paweł Ciaptacz6,5 pkt.
Szymon Grzęda6,5 pkt.
Anita Dziekan6,5 pkt.
Karol Olszański6 pkt.
Kuba Krzak6 pkt.
Paweł Potyrała6 pkt.
Basia Bałos 6 pkt.
Karol Matuszewski6 pkt.
Kasia Hołda 5,5 pkt.
Lucyna Paszek5,5 pkt.
Lidia Koch 5,5 pkt.
Maria Skupień5 pkt.
UJEK5 pkt.
Paweł Kociołek4,5 pkt.
Paulina Bester4,5 pkt.
Monika Matusik4,5 pkt.
Barbara Labus 4,5 pkt.
Grzegorz Łysek4,5 pkt.
Paulina Drąg 4,5 pkt.
Ania Osika4 pkt.
Łukasz Hałat4 pkt.
Ella4 pkt.
Kuba R 4 pkt.
Agnieszka Matusik4 pkt.
Agnieszka Handzlik4 pkt.
Adrian Dudziak 4 pkt.
Magda Osuch4 pkt.
Bogdan Mikuła3,5 pkt.
Karolina Bąk3,5 pkt.
Łukasz Karolewski3,5 pkt.
Magdalena Hajduk3,5 pkt.
Tomek Lewik 3,5 pkt.
Małgorzata&Marek Pyzio3 pkt.
Ania Kowalczyk3 pkt.
Magdalena Badowska 2,5 pkt.
Krzysztof Słaby 2 pkt.
Misiek 2 pkt.
Karol (cruz)2 pkt.
Kfiatek 2 pkt.
Łukasz Muzyk 2 pkt.
Joanna Bebak2 pkt.
Dawid Palen2 pkt.
Jacek Sproch2 pkt.
Marianna Konieczna2 pkt.
Aleksandra Żyła 2 pkt.
Marcin Bojarski2 pkt.
Jarek Sołtys2 pkt.
Agnieszka Szyguła2 pkt.
Kasia Górecka 2 pkt.
Michasia Hansdorfer 2 pkt.
Arkadiusz Głodek 2 pkt.
Maciej Wałach2 pkt.
Alicja Kwiatosz2 pkt.
Łukasz Podolak 2 pkt.
Sylwia Smela 2 pkt.
Teresa Wolano2 pkt.
Joanna Dragon 2 pkt.
Ula Barczyk 2 pkt.
Agnieszka Janicka 2 pkt.
Estera Motyl2 pkt.
Sylwia Gałka 2 pkt.
Adrian Skoczylas 2 pkt.
Arrtur 2 pkt.
Kasoa2 pkt.
Paweł Kula1,5 pkt.
Molares 1 pkt.
Kasia Bieroń1 pkt.
Mariusz Michalczuk 1 pkt.
Agata Nowakowska 1 pkt.
Piotrek Pańczyszyn
1 pkt.
Bernadetta1 pkt.

Konkurs Całoroczny: Pytanie nr 07/2020 i Pytanie nr 08/2020

  | Konkurs Całoroczny | Brak komentarzy

Pytanie 07/2020 z dnia 1 kwietnia 2020

Mówi się, że nawet najstarsi Kołowicze nie pamiętają pierwszych pytań w Konkursie Całorocznym, nie znajdziemy ich w Kołowych archiwach. Ówczesny organizator przywołał tylko jedno pytanie z pierwszej edycji, które brzmiało mniej więcej: Z której góry Karpat widać całą Polskę? Odpowiedzią był bieszczadzki Łopiennik, na którym Wincenty Pol, objaśniając panoramę, wskazywał położenie najodleglejszych zakątków Polski. Dziś pytamy, z której beskidzkiej góry widać niemal cały świat?

Odpowiedzi prosimy przesyłać mailowo na adres: konkurs@skpg.krakow.pl do 30 kwietnia 2020 r.

Odpowiedź:

Przytaczając pytanie sprzed 20 lat, musnęliśmy wątek literacki, bieżącej odpowiedzi należało szukać zaś w świecie muzyki. Znany pieśniarz Artur Andrus w swym galicyjskim cyklu tworzy okazjonalne piosenki. W jednej z nich przekonuje, że „jak patrzy się z Przehyby, widać prawie cały świat”.

Prawidłowej odpowiedzi udzielili:

Maciek Bielecki 1 pkt
Bartek Rogoż 1 pkt
Piotr Wieczorek 1 pkt
Hadrian Jakóbczak 1 pkt
Paulina Drąg 1 pkt
Monika Mielnikiewicz 1 pkt
Magda Osuch 1 pkt
Rafał Górzanowski 1 pkt
Rafał Staniszewski 1 pkt
Anita Dziekan 1 pkt
Andrzej Zabłocki 1 pkt
Józef Bem 1 pkt
Szymon Grzęda 1 pkt
Gosia Hodur 1 pkt
Michał Biel 1 pkt
Barczyk 1 pkt
Piotr Zieleń 1 pkt

Pytanie 08/2020 z dnia 1 kwietnia 2020

Pierwsze strzały w okolicy pewnego wymoszczonego traktu miały kardynalne znaczenie dla ludzkości. Z kolei efekt wystrzałów, które słychać było w okolicy kilkadziesiąt lat później, przerósł wszelkie oczekiwania i okazał się czymś nadzwyczajnym w skali całego świata. A nawet wszechświata! Jedna z teorii dotycząca znalezionych nieopodal obiektów opiera się bowiem na pozaziemskim pochodzeniu. Inne tłumaczenie ich genezy może nie dorasta do pięt biologicznej bzdurze roku, ale zdecydowanie da się znaleźć wspólne elementy. Poważni naukowcy również mają swoje ciekawe eksplikacje sięgające daleko wstecz, dużo dalej niż pamięć ludzka o tym trakcie. Nie dziwota, że znalezisko budzi takie emocje, wszak okazało się być największym ze wszystkich podobnych na świecie. Od kilkunastu lat ma status pomnika przyrody, ale nie przeszkadzało to w umieszczeniu części tegoż pomnika w innym pomniku zlokalizowanym w rodzinnym mieście człowieka, który nie ma co toczyć sporów, dobrze znał się na takich kształtach. O jakie dwa pomniki pytamy?

Odpowiedzi prosimy przesyłać mailowo na adres: konkurs@skpg.krakow.pl do 30 kwietnia 2020 r.

Odpowiedź:

W nocy z 25 na 26 sierpnia 1939 r., na stację kolejową i tunel pod przełęczą Jabłonkowską napadła z terenu Słowacji niemiecka bojówka, do której nie dotarł na czas rozkaz Hitlera o przesunięciu ataku na Polskę – według pierwotnego planu miał on bowiem nastąpić o 4:30 rano 26.08.1939 roku. Mosty koło Jablonkowa uznawane są z tego powodu za miejscowość, w której rozpoczęła się II wojna światowa. Tematem naszej zagadki są jednak kamienne kule, które znajdują się kilka kilometrów dalej, w osadzie Megonky w rejonie Czadcy. W latach 80’ XX po odstrzale w pobliskim kamieniołomie oczom geologów i robotników ukazały się okrągłe kamienne kule. Podobne formacje kamienne odkryto m.in. w Nowej Zelandii, USA i Grenlandii, ale to właśnie kule na Słowacji uznano za największe ze wszystkich podobnych znalezisk na świecie. Niektóre z nich miały średnicę nawet 3 metrów! Geolodzy twierdzą, iż kamienne twory powstały 30-40 milionów lat temu w tym samym czasie, co otaczające je skały piaskowca, dzięki specyficznym warunkom sedymentacji skał i ruchom wody na dnie morza, które tu kiedyś występowało. Inni eksperci z kolei sugerują, że kule powstały przez toczenie skał na miękkiej powierzchni od wielkich wzgórz do doliny. Najbardziej niezwykłe hipotezy mówią, że są one pozostałością jakiejś zapomnianej cywilizacji, pochodzą z innej planety lub że są jajami dinozaurów. W 2000 roku jedna z takich kul wkomponowana w aranżację z metalu została umieszona w Toruniu w formie pomnika będącego symbolem współpracy partnerskiej Czadcy i Torunia.

Prawidłowej odpowiedzi udzielili:

Bartek Rogoż 1 pkt
Piotrek Wieczorek 1 pkt
Hadrian Jakóbczak 1 pkt
Monika Mielnikiewicz 1 pkt
Rafał Górzanowski 1 pkt
Ania Osika 1 pkt
Andrzej Zabłocki 1 pkt
Bartłomiej Cisowski 1 pkt
Marcela Bagierek 1 pkt
Józef Bem 1 pkt
Michał Biel 1 pkt
Piotr Zieleń 1 pkt

Aktualna klasyfikacja Konkursu:

Rafał Górzanowski12 pkt.
Bartek Rogoż 11,5 pkt.
Hadrian Jakóbczak11,5 pkt.
Józef Bem 11 pkt.
Monika Mielnikiewicz10,5 pkt.
Piotr Wieczorek10 pkt.
Bartłomiej Cisowski9 pkt.
Barczyk 9 pkt.
Marcela Bagierek8,5 pkt.
Andrzej Zabłocki8 pkt.
Piotr Zieleń8 pkt.
Rafał Staniszewski7,5 pkt.
Maciek Bielecki7,5 pkt.
Łukasz Witkowski7 pkt.
Michał Biel7 pkt.
Gosia Hodur7 pkt.
Paweł Ciaptacz6,5 pkt.
Szymon Grzęda6,5 pkt.
Anita Dziekan6,5 pkt.
Karol Olszański6 pkt.
Kuba Krzak6 pkt.
Paweł Potyrała6 pkt.
Basia Bałos 6 pkt.
Karol Matuszewski6 pkt.
Kasia Hołda 5,5 pkt.
Lucyna Paszek5,5 pkt.
Lidia Koch 5,5 pkt.
Maria Skupień5 pkt.
UJEK5 pkt.
Paweł Kociołek4,5 pkt.
Paulina Bester4,5 pkt.
Monika Matusik4,5 pkt.
Barbara Labus 4,5 pkt.
Grzegorz Łysek4,5 pkt.
Paulina Drąg 4,5 pkt.
Ania Osika4 pkt.
Łukasz Hałat4 pkt.
Ella4 pkt.
Kuba R 4 pkt.
Agnieszka Matusik4 pkt.
Agnieszka Handzlik4 pkt.
Adrian Dudziak 4 pkt.
Magda Osuch4 pkt.
Bogdan Mikuła3,5 pkt.
Karolina Bąk3,5 pkt.
Łukasz Karolewski3,5 pkt.
Magdalena Hajduk3,5 pkt.
Tomek Lewik 3,5 pkt.
Małgorzata&Marek Pyzio3 pkt.
Ania Kowalczyk3 pkt.
Magdalena Badowska 2,5 pkt.
Krzysztof Słaby 2 pkt.
Misiek 2 pkt.
Karol (cruz)2 pkt.
Kfiatek 2 pkt.
Łukasz Muzyk 2 pkt.
Joanna Bebak2 pkt.
Dawid Palen2 pkt.
Jacek Sproch2 pkt.
Marianna Konieczna2 pkt.
Aleksandra Żyła 2 pkt.
Marcin Bojarski2 pkt.
Jarek Sołtys2 pkt.
Agnieszka Szyguła2 pkt.
Kasia Górecka 2 pkt.
Michasia Hansdorfer 2 pkt.
Arkadiusz Głodek 2 pkt.
Maciej Wałach2 pkt.
Alicja Kwiatosz2 pkt.
Łukasz Podolak 2 pkt.
Sylwia Smela 2 pkt.
Teresa Wolano2 pkt.
Joanna Dragon 2 pkt.
Ula Barczyk 2 pkt.
Agnieszka Janicka 2 pkt.
Estera Motyl2 pkt.
Sylwia Gałka 2 pkt.
Adrian Skoczylas 2 pkt.
Arrtur 2 pkt.
Kasoa2 pkt.
Paweł Kula1,5 pkt.
Molares 1 pkt.
Kasia Bieroń1 pkt.
Mariusz Michalczuk 1 pkt.
Agata Nowakowska 1 pkt.
Piotrek Pańczyszyn
1 pkt.
Bernadetta1 pkt.

Korona Pogórzy 2020 na Pogórzu Wielickim

  | Wyjazdy | Brak komentarzy

Zapraszamy do kolejnego zdobywania wrażeń na Pogórzach Karpackich. W tym roku spotykamy się w dniach 27-28-29 marca 2020 r. w Wieliczce i okolicach. Pogórze Wielickie to worek tajemnic, do środka którego zaglądniemy już wkrótce. Lista na noclegi jest już zapełniona. Zachęcamy serdecznie do udziału w wycieczkach w sobotę i niedzielę! 🙂

Piątek, 27 marca 2020 r.
Od godz. 18:00 zakwaterowanie w Gospodarstwie Agroturystycznym „Amigówka” w Mietniowie (32-020 Wieliczka, Mietniów 52) www.amigowka.pl
Godz. 19:00 Wieczór integracyjny w „Amigówce”, kolacja, prezentacja: „Kilka tajemnic Pogórza Wielickiego”.

Sobota, 28 marca 2020 r.
„Wieliczka Górą” i okolice Wieliczki
9:00 Prosimy o zaparkowanie samochodów przy kościele św. Sebastiana. Czas przejścia z parkingu na miejsce spotkania ok. 10 min. (800 m). Tutaj zakończymy zwiedzanie ok. 12:30.
9:20 Szyb Regis – zbiórka uczestników (od strony skweru).
9:30 Szyb Regis – rozpoczęcie spaceru po Wieliczce. Gospodarzem miejsca i przewodnikiem będzie Piotr Kiszka – twórca projektu „Wieliczka górą”. W czasie spaceru zobaczymy m.in.: szyb Regis, Zamek Żupny, kościół św. Klemensa, rynek górny, tężnię solankową, park św. Kingi, Solne Miasto Centrum Edukacyjno Rekreacyjne, kościół św. Sebastiana.
12:30-13:30 przerwa obiadowa w restauracji „Beztroski Pomidor Włoski”. Następnie udamy się do „Winnicy Wieliczka” w Pawlikowicach, www.winnicawieliczka.com, gdzie zapoznamy się z potencjałem winnicy, będzie możliwość dokonania zakupów. Następnie zwiedzimy Dom Kantora w Hucisku i dwór Sieraków. Po zwiedzaniu zatrzymamy się na kolacji w Karczmie Szałas w Gdowie. Zakwaterowanie w miejscu noclegu ok. godz. 19:00.
20:00 Wieczór z „pogórzańską familiadą”.

Niedziela, 29 marca 2020 r.
8:00 Msza św. w kościele w Gruszowie (Na Szlaku Podkowca)
9:30 Przejazd w rejon Myślenic. Wycieczka piesza i zdobycie Barnasiówki 566 m n.p.m. i Pasma Bukowca (Wielka Góra, Wierchy, Wieszchgóry) 455 m n.p.m.
Zakończenie wycieczki ok. godz. 15:00.

Koszty:
Nocleg piątek/sobota „Amigówka” wraz z kolacją – 60 zł,
Nocleg sobota/niedziela Gruszów – 40 zł,
Tężnia solankowa: 6 zł ulgowy, 9 zł normalny,
Dom Kantora ok. 4 zł.

Posiłki:
– Piątek, kolacja w cenie noclegu,
– Sobota rano, śniadanie we własnym zakresie,
– Sobota, obiad z karty ok. 20-25 zł, Restauracja „Beztroski Pomidor Włoski”, www.beztroskipomidor.pl,
– Sobota, kolacja w Karczmie Szałas w Gdowie (wybór z karty),
– Niedziela, śniadanie we własnym zakresie,
– Niedziela, zaopatrzenie na wycieczkę we własnym zakresie (możliwość zrobienia wcześniejszych zakupów),
– Niedziela, wspólny obiad po zakończeniu wycieczki we własnym zakresie.

Informacje organizacyjne:
– Uczestnicy imprezy ubezpieczają się we własnym zakresie,
– Udział w imprezie na własną odpowiedzialność,
– Osoby niepełnoletnie biorą udział w wydarzeniu wyłącznie pod opieką dorosłych,
– Zapisy przyjmujemy do poniedziałku, 16 marca 2020 r.,
– Zapisy przyjmujemy poprzez wypełnienie formularza zgłoszenia,
– Dla każdej osoby prosimy o wypełnienie oddzielnego zgłoszenia,
– Jeżeli chcecie być razem zakwaterowani, można to zaznaczyć w formularzu,
– Przyjęcie zgłoszenia potwierdzimy mailowo lub telefonicznie w ciągu kilku dni,
– Liczba wolnych noclegów w obiekcie jest ograniczona do 15 miejsc pierwszego dnia i 27 miejsc drugiego dnia,
– Prosimy o zgłaszanie osób również tych, które nie nocują, a jedynie zwiedzają,
– Nie przyjmujemy zgłoszeń od grup zorganizowanych,
– Formularz wypełniaj wówczas, kiedy jesteś pewien uczestnictwa.

Noclegi:
Piątek/sobota – 15 miejsc noclegowych w „Amigówce”. 4 łóżka podwójne i 7 pojedynczych. Mamy nadzieję, że ta niedogodność nie będzie problemem. Jesteśmy turystami i nie jeden raz spaliśmy w namiocie, więc damy radę 🙂
Sobota/niedziela – 27 miejsc noclegowych w Gospodarstwie Agroturystycznym „Pod Gruszą” w Gruszowie (pokoje 3-osobowe).

Organizator Korony Pogórzy:
SKPG Kraków przy Oddziale Akademickim PTTK Kraków, www.skpg.krakow.pttk.pl

Wspierają nas:
SKPG Harnasie
Wielicka Lokalna Organizacja Turystyczna
PTTK Szczawnica

Na tegoroczną Koronę Pogórzy nagrody ufundowali:
– Sympatycy Pogórza Karpackiego z Podhala (m.in. kurtka turystyczna, kamerka samochodowa)
– PTTK Szczawnica

Przewodnicy:
Agnieszka Cygan – Klub Przewodników Beskidzkich i Terenowych przy Oddziale Krakowskim PTTK, tel. kontaktowy 608 516 426, mail: lubiepogorza@gmail.com
Piotr Kiszka – Wielicka Lokalna Organizacja Turystyczna
Barbara Zygmańska – Studenckie Koło Przewodników Górskich Harnasie z Gliwic
Piotr Firlej – Studenckie Koło Przewodników Górskich przy OA PTTK w Krakowie
Jakub Osiński – Studenckie Koło Przewodników Górskich przy OA PTTK w Krakowie

Konkurs Całoroczny: Pytanie nr 05/2020 i Pytanie nr 06/2020

  | Konkurs Całoroczny | Brak komentarzy

Pytanie 05/2020 z dnia 2 marca 2020

Jeszcze kilka lat temu wydawało się, że droga do wielkiej kariery stoi przed tym sportowcem otworem. Wszak w młodym wieku osiągnął już niebywały sukces, będąc częścią drużyny, która zapisała się złotymi zgłoskami w historii swojej dyscypliny. Ba! W meczu finałowym niektórzy komentatorzy uważali jego grę za kluczową do odniesienia zwycięstwa, a przypomnijmy że jeszcze kilka miesięcy wcześniej mało kto spodziewał się, że ten skromny chłopak znajdzie się w składzie drużyny narodowej. Tymczasem można powiedzieć, że “wygryzł” z niej zawodnika o dużo głośniejszym nazwisku. Co ciekawe, ten brodaty medalista wiąże się z terenami karpackimi, gdyż jest wychowankiem klubu, położonego w pogórzańskiej miejscowości, blisko granic pewnego Beskidu. Niestety, od tamtego sukcesu, kariera tego gracza to istna równia pochyła, czego powodem są liczne kontuzje, nie pozwalające mu grać na miarę swojego potencjału. Z jego instastories możemy za to wywnioskować, że znaczną część życia zajmują mu spacery z psem. O kogo pytamy?

Odpowiedzi prosimy przesyłać mailowo na adres: konkurs@skpg.krakow.pl do 31 marca 2020 r.

Odpowiedź

Oczywiście to pytanie pojawiło się w Konkursie w związku z IV Turniejem Siatkarskim SKPG. Któż mógł się spodziewać na początku marca, że turniej się nie odbędzie? Na szczęście z odpowiedzią poradziliście sobie dość dobrze. Rok 2014 niewątpliwie należał do Mateusza Miki, wysokiego przyjmującego, którego, ku zdumieniu wielu, trener Stephan Antiga umieścił w kadrze na siatkarskie mistrzostwa świata rozgrywane na polskich parkietach, w miejsce bardziej utytułowanego Bartosza Kurka. Mika odwdzięczył się znakomitą grą, a w finałowym starciu z Brazylią był postacią absolutnie kluczową, zdobywając 22 punkty (19 atakiem, 1 blokiem i 2 asy serwisowe). Do tego, będąc głównym celem zagrywki Canarinhos, zanotował aż 51% perfekcyjnego przyjęcia! Niestety w kolejnych latach problemy z kolanem odbierały Mice tygodnie i miesiące z sezonu zarówno klubowego, jak i reprezentacyjnego. Obecnie nie pojawia się już w kadrze, a w obecnym klubie Indykpol AZS Olsztyn przegrywa zwykle rywalizację o miejsce w szóstce z doświadczonym Wojciechem Żalińskim i Holendrem Robbertem Andringą, jednocześnie na instagramie często eksponując swoje zdjęcia i filmiki ze spacerów z uroczym czworonogiem. Ten 29-letni siatkarz urodził się na pogórzańsko-beskidzkim pograniczu (w Kobiernicach), a rozpoczynał swoją przygodę z piłką w Hejnale Kęty. Warto wiedzieć, że Beskid Mały i jego okolice to prawdziwe siatkarskie zagłębie – pochodzi stąd bardzo wielu utalentowanych zawodników sprzed lat, jak i grających obecnie.

Prawidłowej odpowiedzi udzielili:

Lidia Koch 1 pkt
Łukasz Witkowski 1 pkt
Marcela Bagierek 1 pkt
Paweł Potyrała 1 pkt
Szymon Grzęda 1 pkt
Kuba Krzak 1 pkt
Maciek Bielecki 1 pkt
Paweł Ciaptacz 1 pkt
Rafał Staniszewski 1 pkt
Basia Bałos 1 pkt
Bartek Rogoż 1 pkt
Grzegorz Łysek 1 pkt
Piotr Zieleń 1 pkt
Monika Mielnikiewicz 1 pkt
Maria Skupień 1 pkt
Anita Kowalczyk 1 pkt
Piotr Wieczorek 1 pkt
Rafał Górzanowski 1 pkt
Michał Biel 1 pkt
UJEK 1 pkt
Hadrian Jakóbczak 1 pkt
Karol Matuszewski 1 pkt
Karol Olszański 1 pkt
Anita Dziekan 1 pkt
Andrzej Zabłocki 1 pkt
Lucyna Paszek 1 pkt
Gosia Hodur 1 pkt
Bartłomiej Cisowski 1 pkt
Magda Osuch 1 pkt
Kasia Hołda 1 pkt
Barbara Labus 1 pkt
Kasoa 1 pkt
Józef Bem 1 pkt
Piotrek Pańczyszyn 1 pkt
Barczyk 1 pkt
Łukasz Hałat 1 pkt

Pytanie 06/2020 z dnia 2 marca 2020

Niejeden koneser powie o winie, że jest “ładne” zamiast “smaczne”. Czasem ktoś mówiąc “pyszny” ma na myśli “durny”, co nie zmienia faktu, że często do określenia czegoś, co nam się wizualnie podoba użyjemy przymiotników wskazujących na to, że widok nam smakuje. Dwa widoczne na zdjęciu wierzchołki już od wieków słynęły właśnie z pysznych widoków. Obydwa są najwyższe po tej samej stronie świata, choć każdy w swojej kategorii. Który beskidzki szczyt mierzy tyle ile wynosi różnica wysokości pomiędzy interesującymi nad dwoma górami? Mała podpowiedź: różnica sumy cyfr ich wysokości wynosi dokładnie 1.

Odpowiedzi prosimy przesyłać mailowo na adres: konkurs@skpg.krakow.pl do 31 marca 2020 r.

Odpowiedź:

Na zdjęciu prócz ośnieżonych tatrzańskich szczytów, udało się uchwycić cień, jaki o wschodzie słońca rzuca wierzchołek Bystrej na beskidzki horyzont. Nie bez powodu w pytaniu użyte zostały sformułowania “pyszny” i “pyszne widoki” poprzez nawiązanie do drugiej nazwy Bystrej, którą czasem określa się Pyszną (wg. Walerego Eliasza Radzikowskiego mylnie, gdyż nazwa została przeniesiona z Hali Pysznej). Mierząc 2248 m n.p.m. jest ona najwyższym szczytem Tatr Zachodnich. Już w XIX wieku odbywano na nią nocne wycieczki by podziwiać z jej wierzchołka wschód słońca. Jerzy Młodziejowski pisał: „widok z Bystrej jest tak wspaniały, że nie tylko geografa, ale i zwykłego turystę zdoła poruszyć”.  Babiogórskich wschodów i widoków specjalnie reklamować nie trzeba, wszak na ten najwyższy szczyt Zachodnich Beskidów (1725 m n.p.m.) turyści tłumnie wchodzą niezależnie od pory roku. Różnica wysokości tych dwóch gór wynosi 523 m, a spośród szczytów w Beskidach tyle mierzą Glichowiec w Beskidzie Średnim, Pęczakówka w Beskidzie Wyspowym czy Cis w Beskidzie Śląskim.

Prawidłowej odpowiedzi udzielili:

Lidia Koch 1 pkt
Paweł Potyrała 1 pkt
Szymon Grzęda 1 pkt
Kuba Krzak 1 pkt
Maciek Bielecki 1 pkt
Rafał Staniszewski 1 pkt
Basia Bałos 1 pkt
Bartek Rogoż 1 pkt
Piotr Zieleń 1 pkt
Rafał Górzanowski 1 pkt
Karol Matuszewski 1 pkt
Karol Olszański 1 pkt
Anita Dziekan 1 pkt
Andrzej Zabłocki 1 pkt
Monika Matusik 1 pkt
Gosia Hodur 1 pkt
Bartłomiej Cisowski 1 pkt
Kasoa 1 pkt
Barczyk 1 pkt
Łukasz Witkowski 0,5 pkt
Marcela Bagierek 0,5 pkt
Paweł Ciaptacz 0,5 pkt
Paweł Kociołek 0,5 pkt
Grzegorz Łysek 0,5 pkt
Monika Mielnikiewicz 0,5 pkt
Maria Skupień 0,5 pkt
Piotr Wieczorek 0,5 pkt
Michał Biel 0,5 pkt
UJEK 0,5 pkt
Hadrian Jakóbczak 0,5 pkt
Lucyna Paszek 0,5 pkt
Kasia Hołda 0,5 pkt
Paulina Bester 0,5 pkt
Józef Bem 0,5 pkt
Łukasz Hałat 0,5 pkt

Aktualna klasyfikacja Konkursu:

Rafał Górzanowski12 pkt.
Bartek Rogoż 11,5 pkt.
Hadrian Jakóbczak11,5 pkt.
Józef Bem 11 pkt.
Monika Mielnikiewicz10,5 pkt.
Piotr Wieczorek10 pkt.
Bartłomiej Cisowski9 pkt.
Barczyk 9 pkt.
Marcela Bagierek8,5 pkt.
Andrzej Zabłocki8 pkt.
Piotr Zieleń8 pkt.
Rafał Staniszewski7,5 pkt.
Maciek Bielecki7,5 pkt.
Łukasz Witkowski7 pkt.
Michał Biel7 pkt.
Gosia Hodur7 pkt.
Paweł Ciaptacz6,5 pkt.
Szymon Grzęda6,5 pkt.
Anita Dziekan6,5 pkt.
Karol Olszański6 pkt.
Kuba Krzak6 pkt.
Paweł Potyrała6 pkt.
Basia Bałos 6 pkt.
Karol Matuszewski6 pkt.
Kasia Hołda 5,5 pkt.
Lucyna Paszek5,5 pkt.
Lidia Koch 5,5 pkt.
Maria Skupień5 pkt.
UJEK5 pkt.
Paweł Kociołek4,5 pkt.
Paulina Bester4,5 pkt.
Monika Matusik4,5 pkt.
Barbara Labus 4,5 pkt.
Grzegorz Łysek4,5 pkt.
Paulina Drąg 4,5 pkt.
Ania Osika4 pkt.
Łukasz Hałat4 pkt.
Ella4 pkt.
Kuba R 4 pkt.
Agnieszka Matusik4 pkt.
Agnieszka Handzlik4 pkt.
Adrian Dudziak 4 pkt.
Magda Osuch4 pkt.
Bogdan Mikuła3,5 pkt.
Karolina Bąk3,5 pkt.
Łukasz Karolewski3,5 pkt.
Magdalena Hajduk3,5 pkt.
Tomek Lewik 3,5 pkt.
Małgorzata&Marek Pyzio3 pkt.
Ania Kowalczyk3 pkt.
Magdalena Badowska 2,5 pkt.
Krzysztof Słaby 2 pkt.
Misiek 2 pkt.
Karol (cruz)2 pkt.
Kfiatek 2 pkt.
Łukasz Muzyk 2 pkt.
Joanna Bebak2 pkt.
Dawid Palen2 pkt.
Jacek Sproch2 pkt.
Marianna Konieczna2 pkt.
Aleksandra Żyła 2 pkt.
Marcin Bojarski2 pkt.
Jarek Sołtys2 pkt.
Agnieszka Szyguła2 pkt.
Kasia Górecka 2 pkt.
Michasia Hansdorfer 2 pkt.
Arkadiusz Głodek 2 pkt.
Maciej Wałach2 pkt.
Alicja Kwiatosz2 pkt.
Łukasz Podolak 2 pkt.
Sylwia Smela 2 pkt.
Teresa Wolano2 pkt.
Joanna Dragon 2 pkt.
Ula Barczyk 2 pkt.
Agnieszka Janicka 2 pkt.
Estera Motyl2 pkt.
Sylwia Gałka 2 pkt.
Adrian Skoczylas 2 pkt.
Arrtur 2 pkt.
Kasoa2 pkt.
Paweł Kula1,5 pkt.
Molares 1 pkt.
Kasia Bieroń1 pkt.
Mariusz Michalczuk 1 pkt.
Agata Nowakowska 1 pkt.
Piotrek Pańczyszyn
1 pkt.
Bernadetta1 pkt.

Nad „Andyjskim Morzem” – południowe Peru

  | Slajdowiska | Brak komentarzy

Jeśli chcecie dowiedzieć się:

  • Co jest ulubioną potrawą Peruwiańczyków?
  • Jak smakują liście koki i dlaczego warto je mieć w kieszeni?
  • Dlaczego warto spędzić noc na dnie kanionu Colca?
  • Jak tanio zwiedzić najpiękniejsze ruiny świata?

I wiele, wiele więcej …

Zapraszamy!

Prezentujący: Joanna Wylon
Data: 19 lutego 2020 r.
Godzina: 19:00
Miejsce: Artefakt Cafe, ul. Dajwór 3

Link do wydarzenia na Facebooku

Konkurs Całoroczny: Pytanie nr 03/2020 i Pytanie nr 04/2020

  | Konkurs Całoroczny | Brak komentarzy

Pytanie 03/2020 z dnia 1 lutego 2020

W miejsce to doszliśmy, podążając za szlakiem. Skąd dokładnie rozpościera się taki widok i na jakim Pogórzu znajduje się inna rezydencja podobnego typu, przy której poprowadzono szlak tego samego koloru? Prosimy także o informację, w jakiej wspólnej kategorii oba obiekty określane są jako jedne z „naj” oraz jakie nawiązania do wzgórza Wawelskiego pojawiają się w obu miejscach.

Odpowiedzi prosimy przesyłać mailowo na adres: konkurs@skpg.krakow.pl do 29 lutego 2020 r.

Odpowiedź:

Pytanie zostało tak skonstruowane, by nie wymuszało jedynej poprawnej odpowiedzi i by ładnym spojrzeniem na zamek w Suchej Beskidzkiej skierowało Waszą uwagę ku nowej platformie widokowej na zboczach Mioduszyny. Inny niebieski szlak doprowadzi nas przez Pogórze Przemyskie do rezydencji w Krasiczynie. Obydwa obiekty zaliczane są do najwspanialszych i najokazalszych renesansowych założeń magnackich w Polsce, posiadają cztery wieże, piękne dziedzińce czy bogato zdobione portale, a niegdyś gościły jedne z największych i najciekawszych księgozbiorów. Zamek w Suchej Beskidzkiej bywa nazywany Małym Wawelem dzięki swym arkadowym krużgankom, w Krasiczynie zaś kaplica w Baszcie Boskiej przyrównywana jest do Kaplicy Zygmuntowskiej.

Dołożyliście wielu starań, by udowodnić, że do opisu pasuje także zamek położony w sercu Pogórza Wiśnickiego, choć trudniej było uargumentować te „naj”. Bez wątpienia rezydencje w Suchej oraz w Nowym Wiśniczu to jedne z największych i najlepiej zadbanych zamków Małopolski, to też najbardziej w górach położone „Małe Wawele” oraz najczęściej odwiedzane rezydencje na egzaminach wewnętrznych naszego Koła. Zamek w Nowym Wiśniczu posiada klatkę schodową wzorowaną na wawelskiej, pochodzące z niego lufy armatnie można zobaczyć w zbrojowni na Wawelu, oba miejsca łączą też postacie królów, Barbara Radziwiłłówna oraz liczne obiekty dziś prezentowane na ekspozycjach muzealnych.

Poprawnych odpowiedzi udzielili:

Marcela Bagierek 1 pkt
Paweł Ciaptacz 1 pkt
Rafał Staniszewski 1 pkt
Kuba R 1 pkt
Ella 1 pkt
Kuba Krzak 1 pkt
Karol Olszański 1 pkt
Basia Bałos 1 pkt
Piotr Zieleń 1 pkt
Maria Skupień 1 pkt
Anita Dziekan 1 pkt
Paulina Bester 1 pkt
Małgorzata i Marek Pyzio1 pkt
Monika Mielnikiewicz 1 pkt
Paweł Kociołek 1 pkt
Monika Matusik 1 pkt
Agnieszka Matusik 1 pkt
Paweł Kula 1 pkt
Magdalena Badowska 1 pkt
Paulina Drąg 1 pkt
Misiek 1 pkt
Hadrian Jakóbczak 1 pkt
Bartłomiej Cisowski 1 pkt
Barbara Labus 1 pkt
Rafał Górzanowski 1 pkt
Michał Biel 1 pkt
Gosia Hodur 1 pkt
UJEK 1 pkt
Tomek Lewik 1 pkt
Karol (cruz) 1 pkt
Piotr Wieczorek 1 pkt
Agnieszka Handzlik 1 pkt
Magdalena Hajduk 1 pkt
Łukasz Witkowski 1 pkt
Łukasz Karolewski 1 pkt
Katarzyna Hołda 1 pkt
Adrian Dudziak 1 pkt
Karolina Bąk 1 pkt
Lucyna Paszek 1 pkt
Karol Matuszewski 1 pkt
Bogdan Mikuła 1 pkt
Józef Bem 1 pkt
Grzegorz Łysek 1 pkt
Bartek Rogoż 1 pkt
Lidia Koch 1 pkt
Paweł Potyrała 1 pkt
Maciej Bielecki 1 pkt
Barczyk 1 pkt
Szymon Grzęda 1 pkt
Łukasz Hałat 1 pkt
Krzysztof Słaby 0,5 pkt
Ania Kowalczyk 0,5 pkt

Pytanie 04/2020 z dnia 1 lutego 2020

W jednym z beskidzkich schronisk turystycznych o długiej historii znajdziemy szereg interesujących rycin, prezentujących m.in. zabytki pobliskiego miasta, do roku 1998 wojewódzkiego, świetnie widocznego ze szczytu, pod którym owo schronisko się znajduje. Oto jedna z nich. Chcielibyśmy dowiedzieć się jaki obiekt, wybudowany w stylu kojarzącym się raczej z odległymi stronami, możemy na niej zauważyć oraz w którym schronisku możemy tę rycinę znaleźć. Dla ułatwienia dodamy, że osoba współprojektanta przedstawionego poniżej obiektu wiąże się również z innym, jeszcze starszym schroniskiem, położonym w tym samym Beskidzie. Co ciekawe, oba schroniska łączy jeden szlak turystyczny.

Odpowiedzi prosimy przesyłać mailowo na adres: konkurs@skpg.krakow.pl do 29 lutego 2020 r.

Odpowiedź:

Pytanie numer cztery wzbudziło nieco wątpliwości. Niemal bezbłędnie rozszyfrowaliście obiekt: starą, bielską synagogę, wzniesioną przez duet architektów: Ludwika Schöne i Karola Korna. Obiekt ten nie przetrwał II wojny światowej. Co ciekawe, do dziś możemy obejrzeć niemal identyczną synagogę w stylu neomauretańskim, zaprojektowaną również przez Ludwika Schöne, w zachodniowęgierskim mieście Szombathely. Za wskazanie obiektu było już 0,5 pkt. Trudniejsza okazała się część pytania dotycząca wskazania schroniska, w którym obejrzeć można serię rycin, w tym tę ze zdjęcia. Wbrew pozorom już sama treść pozwalała wyeliminować niektóre obiekty, zatem wcale niekoniecznie trzeba było w tym właściwym spać, czy też dzwonić do gospodarzy. Oczywiście prawidłowa odpowiedź to schronisko PTTK na Błatniej. Z okolicznego szczytu rozciąga się świetna panorama Bielska-Białej, natomiast przebiegający tamtędy żółty szlak łączy je ze schroniskiem na Szyndzielni (projektu Karola Korna, jak synagoga). Podawane przez Was inne odpowiedzi są błędne (również) dlatego, że:
mimo niewielkiego dystansu schroniska na Klimczoku i Szyndzielni nie łączy żaden szlak (sic!): szlak czerwony z Szyndzielni mija schronisko na Klimczoku w niewielkiej odległości, a szlak zielony z Klimczoka przebiega poniżej Szyndzielni
dawne schronisko pod Dębowcem ze spektakularną panoramą Bielska co prawda łączy szlak ze schroniskiem na Szyndzielni, ale już sam szczyt Dębowca jest zalesiony
schronisko na Magurce Wilkowickiej również leży na tym samym szlaku co to na Szyndzielni, ale to już przecież inny Beskid.

Poprawnej odpowiedzi udzielili:

Marcela Bagierek 1 pkt
Paweł Ciaptacz 1 pkt
Rafał Staniszewski 1 pkt
Kuba R 1 pkt
Ella 1 pkt
Kuba Krzak 1 pkt
Karol Olszański 1 pkt
Basia Bałos 1 pkt
Piotr Zieleń 1 pkt
Paulina Bester 1 pkt
Małgorzata i Marek Pyzio 1 pkt
Monika Mielnikiewicz 1 pkt
Paweł Kociołek 1 pkt
Agnieszka Matusik 1 pkt
Hadrian Jakóbczak 1 pkt
Bartłomiej Cisowski 1 pkt
Rafał Górzanowski 1 pkt
Karol (cruz) 1 pkt
Piotr Wieczorek 1 pkt
Agnieszka Handzlik 1 pkt
Łukasz Witkowski 1 pkt
Katarzyna Hołda 1 pkt
Adrian Dudziak 1 pkt
Lucyna Paszek 1 pkt
Karol Matuszewski 1 pkt
Józef Bem 1 pkt
Grzegorz Łysek 1 pkt
Bartek Rogoż 1 pkt
Paweł Potyrała 1 pkt
Maciej Bielecki 1 pkt
Barczyk 1 pkt
Łukasz Hałat 1 pkt
Maria Skupień 0,5 pkt
Anita Dziekan 0,5 pkt
Krzysztof Słaby 0,5 pkt
Monika Matusik 0,5 pkt
Paweł Kula 0,5 pkt
Magdalena Badowska 0,5 pkt
Barbara Labus 0,5 pkt
Paulina Drąg 0,5 pkt
Ania Kowalczyk 0,5 pkt
Michał Biel 0,5 pkt
Gosia Hodur 0,5 pkt
UJEK 0,5 pkt
Tomek Lewik 0,5 pkt
Magdalena Hajduk 0,5 pkt
Łukasz Karolewski 0,5 pkt
Karolina Bąk 0,5 pkt
Bogdan Mikuła 0,5 pkt
Lidia Koch 0,5 pkt

Aktualna klasyfikacja Konkursu:

Rafał Górzanowski12 pkt.
Bartek Rogoż 11,5 pkt.
Hadrian Jakóbczak11,5 pkt.
Józef Bem 11 pkt.
Monika Mielnikiewicz10,5 pkt.
Piotr Wieczorek10 pkt.
Bartłomiej Cisowski9 pkt.
Barczyk 9 pkt.
Marcela Bagierek8,5 pkt.
Andrzej Zabłocki8 pkt.
Piotr Zieleń8 pkt.
Rafał Staniszewski7,5 pkt.
Maciek Bielecki7,5 pkt.
Łukasz Witkowski7 pkt.
Michał Biel7 pkt.
Gosia Hodur7 pkt.
Paweł Ciaptacz6,5 pkt.
Szymon Grzęda6,5 pkt.
Anita Dziekan6,5 pkt.
Karol Olszański6 pkt.
Kuba Krzak6 pkt.
Paweł Potyrała6 pkt.
Basia Bałos 6 pkt.
Karol Matuszewski6 pkt.
Kasia Hołda 5,5 pkt.
Lucyna Paszek5,5 pkt.
Lidia Koch 5,5 pkt.
Maria Skupień5 pkt.
UJEK5 pkt.
Paweł Kociołek4,5 pkt.
Paulina Bester4,5 pkt.
Monika Matusik4,5 pkt.
Barbara Labus 4,5 pkt.
Grzegorz Łysek4,5 pkt.
Paulina Drąg 4,5 pkt.
Ania Osika4 pkt.
Łukasz Hałat4 pkt.
Ella4 pkt.
Kuba R 4 pkt.
Agnieszka Matusik4 pkt.
Agnieszka Handzlik4 pkt.
Adrian Dudziak 4 pkt.
Magda Osuch4 pkt.
Bogdan Mikuła3,5 pkt.
Karolina Bąk3,5 pkt.
Łukasz Karolewski3,5 pkt.
Magdalena Hajduk3,5 pkt.
Tomek Lewik 3,5 pkt.
Małgorzata&Marek Pyzio3 pkt.
Ania Kowalczyk3 pkt.
Magdalena Badowska 2,5 pkt.
Krzysztof Słaby 2 pkt.
Misiek 2 pkt.
Karol (cruz)2 pkt.
Kfiatek 2 pkt.
Łukasz Muzyk 2 pkt.
Joanna Bebak2 pkt.
Dawid Palen2 pkt.
Jacek Sproch2 pkt.
Marianna Konieczna2 pkt.
Aleksandra Żyła 2 pkt.
Marcin Bojarski2 pkt.
Jarek Sołtys2 pkt.
Agnieszka Szyguła2 pkt.
Kasia Górecka 2 pkt.
Michasia Hansdorfer 2 pkt.
Arkadiusz Głodek 2 pkt.
Maciej Wałach2 pkt.
Alicja Kwiatosz2 pkt.
Łukasz Podolak 2 pkt.
Sylwia Smela 2 pkt.
Teresa Wolano2 pkt.
Joanna Dragon 2 pkt.
Ula Barczyk 2 pkt.
Agnieszka Janicka 2 pkt.
Estera Motyl2 pkt.
Sylwia Gałka 2 pkt.
Adrian Skoczylas 2 pkt.
Arrtur 2 pkt.
Kasoa2 pkt.
Paweł Kula1,5 pkt.
Molares 1 pkt.
Kasia Bieroń1 pkt.
Mariusz Michalczuk 1 pkt.
Agata Nowakowska 1 pkt.
Piotrek Pańczyszyn
1 pkt.
Bernadetta1 pkt.

Weekend w Górach na Pogórzu Wiśnickim i w Beskidzie Wyspowym: „W poszukiwaniu zimy u bram Beskidów”, 15-16 lutego 2020 r.

  | Wyjazdy | Brak komentarzy

Nasza inicjatywa skierowana jest do każdego kto chce:

  • dowiedzieć się co nieco o górach, bo chodzić i nie wiedzieć, to smutne;
  • poznać ludzi, którzy powitają Cię uśmiechem;
  • wziąć udział w jedynej w swoim rodzaju imprezie turystycznej;
  • … i w związku z tym wszystkim dobrze się bawić

Na wyjeździe zapoznamy Was z topografią, przyrodą, etnografią, historią terenów, po których będziemy wędrować. Każdy znajdzie zatem coś dla siebie, ponieważ w planie są atrakcje na każdym kroku, m.in.:

  • dwa zabytkowe kościoły z początków XVI wieku, jeden drewniany drugi murowany;
  • zdobycie najwyższego szczytu Pogórza Wiśnickiego;
  • wizyta w czynnym ośrodku narciarskim;
  • dobra alternatywa dla koncertu Zenka Martyniuka w “Tauron Arenie” 😉

Plan ramowy:

I dzień (sobota): Rajbrot – Rogozowa (536 m) – (czarny szlak) – Kobyła (605 m) – (żółty szlak) – Łopusze (658 m) – (niebieski szlak) – Rozdziele (schronisko młodzieżowe, nocleg)

Czas przejścia: 6 h.

II dzień (niedziela): Rozdziele – (niebieski szlak) – Kamionna (802 m) – Pasierbiecka Góra (764 m) – Nowe Rybie

Czas przejścia: 6 h . Powrót do Krakowa w niedzielę, w godz. wieczornych.

Wycieczka odbędzie się bez względu na pogodę, jeżeli znajdzie się choćby jeden chętny uczestnik!

Uwagi organizacyjne:

  • Wyjazd: O 9:40 busem firmy “Telesfor” do Rajbrotu (relacja Kraków – Limanowa) z postoju busów przy ul. Wita Stwosza.
  • Jak nas rozpoznać: pojawimy się na parkingu o 9:25. Znakiem rozpoznawczym będą czerwone polary i/lub bordowe swetry.
  • Koszty: 13 zł bilet na busa + 30 zł nocleg (wypożyczenie pościeli kosztuje dodatkowo 10 zł) + ok. 15 zł bilet powrotny + jedzenie (we własnym zakresie).

Porady dodatkowe:

  • Ubiór: licząc na zimę, należy przygotować się na warunki typowo zimowe, a więc zaopatrzyć się w ciepłe rzeczy (sweter, polar, kurtka, czapka, rękawiczki, szalik). Na nogi wkładamy turystyczne buty, sprawdzone i wcześniej zaimpregnowane. Jeżeli macie ochraniacze na spodnie to je weźcie – mogą być użyteczne, zwłaszcza przy mokrym śniegu. Mogą przydać się kijki, zwykłe narciarskie lub teleskopowe. Dobrze jest mieć też rzeczy na przebranie po całym dniu wędrówki, zwłaszcza sandały. Zapasowe, suche skarpetki są przyjemną odmianą po ich całodziennych, nieraz już przemoczonych poprzedniczkach.
  • Na noclegu będzie możliwość wzięcia pościeli (za 10 zł) lub nocleg we własnym śpiworze.
  • Jedzenie. Na pierwszy dzień przygotujcie sobie kanapki na cały dzień – każdy według potrzeb (w górach chce się jeść!). Pamiętajcie o czymś do picia (bezalkoholowym) – min. półtora litra wody mineralnej (lub źródlanej) na osobę.
  • Na miejscu w schronisku młodzieżowym będzie możliwość przygotowania ciepłego posiłku we własnym zakresie.
  • Na niedzielne śniadanie weźcie półprodukty, czyli chleb i coś do chleba w ilościach wystarczających na śniadanie oraz na kanapki na drugi dzień. Na drogę nieodzowne są słodycze typu czekolada, cukierki etc. – dodatkowy zastrzyk energii zawsze może się przydać. Nie zapomnijcie wziąć ze sobą herbaty lub/i kawy. Dobrze mieć swój kubek. Zupki chińskie dla amatorów dań w proszku jak najbardziej wskazane.
  • Na pewno przyda się scyzoryk lub inny nóż i łyżka. Przy krótkim dniu, część drogi może się już odbywać po ciemku – pamiętajcie o latarce! Nie zapomnijcie też leków, które musicie regularnie zażywać oraz podstawowej apteczki (m.in. środki od bólu głowy)
  • Nawet najwygodniejsze buty potrafią zdradliwie obetrzeć w najmniej oczekiwanym momencie. Dlatego zapakujcie kilka plastrów z opatrunkiem. Bandaż elastyczny jest również wskazany.
  • Gitara bądź inne instrumenty grające (no może z wyjątkiem pianina) są zdecydowanie pożądane na wieczór – jeśli tylko możecie – bierzcie!
  • Jeżeli nie jesteście ubezpieczeni – należy wykupić co najmniej 2-dniowe ubezpieczenie (w każdym biurze podróży).

Kontakt: Marek Wieczorek, tel. 608-777-084, najtmar@gmail.com

Prosimy o wcześniejsze zgłoszenie uczestnictwa – liczba miejsc jest ograniczona!

Serdecznie zapraszamy!